Mysłowice (niem. Myslowitz). To było jedno z ciekawszych odkryć w tym jakże mało rozpoznanym przez miłośników architektury mieście, a zdecydowanie warto było się tu zagłębiać w kolejne wnętrza. Cały wypad jednak zakończył się ogromną ulewą, więc musiałem szybciej wyjechać tramwajem do Katowic niż zakładałem.
Zabrze (niem. Hindenburg). I kolejna zaskakująca i ujmująca okładzina ścienna w tym mieście. Warto zaglądać i szukać, a i ostatecznie odkrywać!
Strzegom (niem. Striegau). Po płytkach 18+ z tego miasta (link) czas na kolejne odkrycie - płytki ceramiczne z konwaliami, które w podobnej wersji można zobaczyć także w Szczecinie.
Cieszyn (czes. Těšín, niem. Teschen). To jedna z nielicznych klatek schodowych w tym mieście posiadająca ozdobne płytki ceramiczne. Na uwagę zasługują też ciekawe drzwi przejściowe.
Grudziądz (niem. Graudenz). Ozdobna ceramiczna okładzina ścienna. Wzór ten jest jednak powtarzalny w różnych konfiguracjach, tak więc widywałem go też m. in. we Wrocławiu, Opolu, czy Gorzowie Wielkopolskim.
Szczecin (niem. Stettin). To zdecydowanie jedno z bardziej ukrytych wnętrz przedwojennego sklepu mięsnego jakie fotografowałem. Cieszy jednak to, że choć fragmenty płytek nadal można zobaczyć - w mieście będącym największym zagłębiem tego typu wnętrz w Polsce. Monika - dziękuję za oprowadzenie i pomoc w dotarciu do tego wnętrza!
Zabrze (niem. Hindenburg). Kto szuka, ten znajduje! Kolejna piękna secesyjna okładzina ścienna. Warto szukać, warto zwiedzać!
Wałbrzych (niem. Waldenburg). Zamknięte drzwi. Stoję i zastanawiam się, czy wnętrze coś kryje. Dzwonię...odzywa się męski głos, tak więc mówię, że jestem pasjonatem i czy byłaby szansa zajrzenia. Głos męski odpowiada - Panie - ale u nas to nic nie ma. Pytam się zatem, czy jednak byłaby szansa zajrzenia głębiej. Drzwi po chwili się otwierają. Myślę sobie po ich otwarciu - tak, tu rzeczywiście nic ciekawego nie ma....?
Świebodzice (niem. Freiburg in Schlesien). To jedyna taka klatka schodowa z secesyjnymi płytkami jaką odnalazłem w tym mieście. Natomiast trzeba przyznać - że to taki z bardziej ozdobnych dekorów. A może wy znacie jeszcze inne takie miejsce z płytkami w tym mieście?
Kowary (niem. Schmiedeberg). Pewnego dnia wyszukałem gdzieś w internecie informację, że w Kowarach jest jeszcze zachowany dawny sklep mięsny. Po kilku miesiącach udało mi się wyruszyć w podróż do tego miejsca. No i tak spaceruję uliczkami tego urokliwego miasteczka, ale sklepu jak nie ma, tak nie ma. Tak więc zacząłem pytać ludzi - i w taki sposób trafiam do tego miejsca. Rzecz tu zachowana, to wielki unikat. Nacieszcie się tym widokiem :)
Działdowo (niem. Soldau). Wodopój / poidełko / zdrój / studzienka z prostymi, acz urokliwymi granatowymi płytkami.
Gorzów Wielkopolski (niem. Landsberg). Do tego pomieszczenia zajrzałem z przypadku - w sumie dokładnie w takim celu, do jakiego jest ono przeznaczone. Wszedłem i samemu nie wiedziałem, czy w pierwszej kolejności robić zdjęcia, czy skorzystać z przybytku. Nie zgadniecie - wybrałem najpierw fotografowanie, a potrzeba musiała chwilę poczekać ;) PS. Umywalka jest ciągle czynna!
Poznań (niem. Posen). Budowa tej kamienicy została ukończona w 1902 roku. Zaprojektowana została przez Hermanna Böhmera i Paula Preula jako kamienica własna – można powiedzieć, że stanowiła ona wizytówkę możliwości projektowych architektów. To zdjęcie pochodzi jeszcze z czasów, gdy do wnętrza bramy prowadziły oryginalne drewniane drzwi, których już obecnie niestety nie ma...
Przy okazji chciałbym przypomnieć o wystawie zdjęć Kamienic w Polsce, którą można zobaczyć jeszcze przez około 2 tygodnie w Poznaniu. Szczegóły znajdziecie tutaj.
